
بنا بر آنست که طایفهای از حکماء هندوستان در فضایل بزرجمهر سخن میگفتند. به آخر جز این عیباش ندانستند که در سخن گفتن بطیء است، یعنی درنگ بسیار میکند و مستمع را بسی منتظر باید بودن تا تقریر سخنی کند. بزرجمهر بشنید و گفت: « اندیشه کردن که چه گویم به از پشیمانی خوردن که چرا گفتم. »
برچسب:
نویسنده: آروین اکبری