موجا جلو میان. از اون دور دورا، مثل یه دوماد با وقار. سرسنگین، با یه شاخه گل سرخ توی جیب جلوی کتشون. ولی دو قدم مونده به وصال، دو قدم مونده به ساحل، صبرشون سرریز میشه و دهنشون کف می کنه، فریاد میکشن و سرشون رو میکوبن به سنگا، سرشون رو میکوبن به ساق پای برهنه من، وسط آب.
The beach is a place where a man can feel, he's only soul in the world that's real.
چه نسیم زیبایی از دریا میاد. دلم هوای سیگار کشیدن کرد.
و من یگانه روح واقعی این ساحلم.
برچسب:
نویسنده: آروین اکبری